Η Μελανίππη είναι ένα πρόσωπο δισυπόστατο. Αιχμάλωτη του εαυτού της, κρύβεται από τους ανθρώπους. Το ιδιόμορφο σώμα της ισορροπεί μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας, μετέωρο πάνω από μπαζωμένες θάλασσες, δέσμιο του μυαλού της.

Ο αναγνώστης, διασχίζοντας μια πυκνή υπαρξιακή βλάστηση, φτάνει μέχρι το παράθυρο της Μελανίππης για να δει όσα θαυμάσια ή φριχτά βλέπει κι εκείνη την ενδότερη ζωή και την εξωτερική δράση ενός πλάσματος που κατάγεται από το μύθο. Κι όμως ζει εδώ, σε μια μετα-σύγχρονη πραγματικότητα, με την οποία τη συνδέουν: πολλές σαΐτες, ένας πιτσαδόρος, το Ίντερνετ, η μητέρα της, μια λεμονιά κι ένα παράθυρο.