ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΝΕΦΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΛΑΓΗΣ

Μια αληθινή ιστορία. Πραγματική Ιστορία, γίνεται μυθιστόρημα.

Φονική καταιγίδα, σκοτώνει τους γονείς μπρος στα μάτια των μικρών παιδιών τους. Η ψυχή τους σημαδεύεται διαφορετικά. Το χρέος στην αδελφή σημαδεύει το αγόρι. Το τραύμα παίρνει τη λαλιά του κοριτσιού, το κάνει την «τρελή του χωριού».

Η δυναμική της γλώσσας, η ηθογραφική και ψυχολογική εμβάθυνση στους χαρακτήρες, η ως τα όρια του κυνικού περιγραφή των συνθηκών της χώρας, το 2ο μισό του 20ου αιώνα, η «ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ», που δεν ανέχεται τους «ασθενείς» και λιπαίνει την παθογένεια της κοινωνίας, παρακινεί τον ψυχοθεραπευτή Γιώργο Γιαννούση, να αποτυπώσει σε επίμετρο, στο τέλος του έργου τις σκέψεις του. Οι φυλακίσεις, τα άσυλα, η ανέχεια, η ηλιθιότητα της εξουσίας, βάζουν τη βούλα τους, στην ψυχή της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

«Πεινούσε. Πεινούσαν. Ανθρωποι, τοπία, πετούμενα και σερνάμενα, εξουσιαστές και θύματα, ψυχές και σώματα. Τίποτα δεν ανάσαινε... Όλα πλοκάμια μιας ξεδιάντροπης, ανεξέλεγκτης εξουσίας... Ερχόταν η δεύτερη παρουσία του ανθρώπου στην αχρειότητά του... Χόρεψε τα πάθη σου Μελαία, ζήτα και πιε κρασί φεγγαροβαπτισμένο... Φεύγα Μελαία, πιε κρασί Μελαία... - Μελαία πετά… Σελήνη τρώει...»