Το παρόν πόνημα είναι ένα αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του Μεγάλου Φώτιου και ειδικότερα στις παιδαγωγικές του ιδέες. Ο συγγραφέας για την ολοκλήρωση του έργου του συμβουλεύτηκε ελληνική και ξένη βιβλιογραφία, αλλά κυρίως τα έργα του μεγάλου αυτού Πατέρα της Εκκλησίας μας, ο οποίος είναι ελάχιστα γνωστός στο χριστεπώνυμο πλήρωμα, γιατί ούτε ένας ναός στο όνομά του υπάρχει, ούτε αναφέρεται στα εορτολόγια.

Ίσως από το φόβο μήπως το Οικουμενικό Πατριαρχείο παρεξηγηθεί από τον Πάπα - σε χρόνους δύσκολους - και θεωρηθεί ως υπέρμαχο του Φωτιανού Σχίσματος (που δεν υπήρξε ποτέ), οι κατά καιρούς Πατριάρχες το εξέβαλαν από τα εκκλησιαστικά κείμενα και τις ευχές, στις οποίες καθημερινά περιλαμβάνουν σειρά ολόκληρη - παλαιών και νεοφανών - αγίων.