Εδώ και δεκαοκτώ περίπου αιώνες, το έργο του Λουκιανού, ζωντανός οργανισμός, διατηρεί το σφρίγος και τη λάμψη του. Θα ήταν δύσκολο να περιγράψει κανείς με συντομία τη διεθνή επιβολή του. Aπό τα αρχαία ως τα νεότερα χρόνια (αποφασιστική καμπή η Aναγέννηση), συγγραφείς με τους πιο ανόμοιους προσανατολισμούς, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, φανερώνουν εμπράκτως τη γοητεία του έργου αυτού: ο Aλκίφρων και ο Aρισταίνετος, ο Hλιόδωρος και ο Θεόδωρος Πρόδρομος, ο Ρόιχλιν και ο Έρασμος, ο Ραμπελαί και ο Μπουαλώ, ο Αριόστο και ο Σαίξπηρ, ο Θερβάντες και ο Συρανό ντε Μπερζεράκ, ο Φοντενέλ και ο Φενελόν, ο Βολταίρος και ο Σουίφτ, ο Βίλαντ και ο Γκαίτε.

«Στάση ζωής (αν εννοήσουμε τη λέξη στάση ως εξέγερση), η περίπτωση του Λουκιανού βρίσκεται στα όρια της κυριολεξίας», γράφει στα Προλεγόμενα ο Παναγιώτης Μουλλάς. «Θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε αρκετά αυτόν τον 'outsider' του 2ου αιώνα μ.Χ., αν τον βλέπαμε μέσα στην ιστορικότητά του, δηλαδή παγιδευμένο στις συνθήκες της εποχής του [...]. Μέσα σ' αυτόν τον κόσμο, ο Λουκιανός είναι ένας απροσάρμοστος, σχεδόν ένας επαναστατημένος. Στα μάτια του οι αξίες της εποχής του παρουσιάζουν κατακόρυφη πτώση, η βαρβαρότητα εμφανίζεται απειλητική, η οικουμένη είναι γεμάτη από απατεώνες, ταπεινά συμφέροντα, συσσωρευμένη ψευτιά, παραλογισμό και φτηνό γούστο. Δεν υπάρχουν περιθώρια κατάφασης, αποδοχής και επιδοκιμασίας. Ετσι ο συγγραφέας στέλνει προς όλες τις κατευθύνσεις τα πυρωμένα βέλη του χλευασμού του, γελοιοποιεί και διασύρει τους πάντες και τα πάντα, συχνά χωρίς έλεος, συχνότερα με το δικαίωμα μιας ηθικής εξέγερσης ενάντια στην ποταπότητα και την ανοησία».