Η άνοιξη μπαίνει κι η μητέρα μου γίνεται άλλος άνθρωπος. Πάει, γυρίζει, τη βλέπω να στέκεται, να στυλώνει τ αυτί στην αυλή, στον κήπο και ν αφουγκράζεται. Ξάφνου μονότονο, μοναχικό, χτυπητό «κούκου κούκου» πέρα από τα πλάγια. Κι η μαμά γελάει και λάμπει στο πρόσωπο «Τον τσάκισα!», λέει σε μένα, που θα πει «τον νίκησα» στη γλώσσα της και πια ήταν ξαλαφρωμένη. Σηκωνόταν μέρες από το χάραμα να μή την πετύχει στον ύπνο άπλυτη και νηστική. Ο κούκος δεν ακουγόταν κι αυτή πηγαινοερχόταν ανήσυχη. Τώρα που «τον τσάκισε» μπορούσε να συνεχίσει ήρεμα τη δουλειά της, όπως μια ζωή, αιώνες....

Η ομορφιά του θάρρους που παίρνει άνθρωπος, σε τελική ανάλυση, να καταδαμάσει τη φύση - τον φόβο μπροστά στα φαινόμενα που μάχονται και τον απειλούν να τον συντρίψουν. Κι αυτός στέκει έναντι τους περήφανος και λέει χαμογελώντας: «Τον τσάκισα!»

Μάταια ψάχνομε και ψάχνομε εμείς οι χαρτοφαγάδες, ξοδεύοντας φως στην επανάληψη, στο μασούλισμα των ιδεών, διαλογίστηκα. Εδώ η ζωή είναι απλή, αιώνια, στις πηγές της, στις βασικές της αξίες. Τίποτα άλλο.