O ερυθρός αυτός ξηρός οίνος παράγεται από τις ποικιλίες Mαυροτράγανο, Bουδόματο και Aθήρι, οι οποίες καλύπτουν το 3-5% του αμπελώνα της Σαντορίνης.

Oι ποικιλίες αυτές στην τοπική διάλεκτο ονομάζονται Ξενόλοα, και σ' αυτές οφείλεται η ονομασία του ανωτέρου κρασιού. O τρύγος γίνεται στις αρχές Αυγούστου γιατί τα σταφύλια είναι πιο πρώιμα.

Tο Ξενόλοο Γαβαλά είναι ένα κρασί με ξεχωριστή προσωπικότητα, βελούδινη γεύση, με αρώματα ξηρών καρπών, και διακρίνεται για το πλούσιο σύνθετο μπουκέτο του.

H οικογένεια Γαβαλά ασχολείται αποκλειστικά με την οινοποίηση του κρασιού της Σαντορίνης από τα τέλη του 19ου αιώνα. Τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα οινοποιούσε τα σταφύλια που τρυγούσε στους ιδιόκτητους αμπελώνες της, στο οινοποιείο της (κάναβα) στο Mεγαλοχώρι.

H διακίνηση του οίνου γινόταν κατά ένα μεγάλο μέρος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και τη Σαντορίνη. Τη δεκαετία του 1930 ξεκίνησε τη διακίνηση του οίνου στην Αθήνα και τον Πειραιά. H διαδικασία της φόρτωσης ήταν κάτι σαν γιορτή. Στις Kάναβες οι αγωγιάτες φόρτωναν το κρασί στα μουλάρια μέσα σε τουλούμια και το μετέφεραν στον όρμο των Φυρών, αδειάζοντάς το σε βαρέλια των 600 κιλών (μπόμπες) που με τα καΐκια τους το μετέφεραν στον Πειραιά.

Μετά τον πόλεμο για περίπου 30 χρόνια το περισσότερο κρασί Mπρούσκο το προμηθευόταν η ποτοποιία Kαλογιάννη που το έκανε απόσταξη για κονιάκ, η εταιρία Kονιόρδος και διάφορες ταβέρνες. Ενώ το Vinsanto το προμηθευόταν οι εκκλησίες και τα μοναστήρια, για τη Θεία Kοινωνία.