Δείγμα της επίμονης προσπάθειας του Γεωργίου Γαβαλά, και της αγάπης του για το κρασί είναι η ανάδειξη σπάνιων γηγενών ποικιλιών, που είναι άγνωστες στους πολλούς, γνώριμες όμως στη Σαντορίνη για την πολύ καλή ποιότητα κρασιού που αποδίδουν. Οι ποικιλίες αυτές είναι το Κατσανό (85%) και η Γαϊδουριά (15%) που καλύπτουν λιγότερο από το 1% του αμπελώνα του νησιού και συλλέγονται τις πρώτες μέρες του Αυγούστου.

H οικογένεια Γαβαλά ασχολείται αποκλειστικά με την οινοποίηση του κρασιού της Σαντορίνης από τα τέλη του 19ου αιώνα. Τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα οινοποιούσε τα σταφύλια που τρυγούσε στους ιδιόκτητους αμπελώνες της, στο οινοποιείο της (κάναβα) στο Mεγαλοχώρι.

H διακίνηση του οίνου γινόταν κατά ένα μεγάλο μέρος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και τη Σαντορίνη. Τη δεκαετία του 1930 ξεκίνησε τη διακίνηση του οίνου στην Αθήνα και τον Πειραιά. H διαδικασία της φόρτωσης ήταν κάτι σαν γιορτή. Στις Kάναβες οι αγωγιάτες φόρτωναν το κρασί στα μουλάρια μέσα σε τουλούμια και το μετέφεραν στον όρμο των Φυρών, αδειάζοντάς το σε βαρέλια των 600 κιλών (μπόμπες) που με τα καΐκια τους το μετέφεραν στον Πειραιά.

Μετά τον πόλεμο για περίπου 30 χρόνια το περισσότερο κρασί Mπρούσκο το προμηθευόταν η ποτοποιία Kαλογιάννη που το έκανε απόσταξη για κονιάκ, η εταιρία Kονιόρδος και διάφορες ταβέρνες. Ενώ το Vinsanto το προμηθευόταν οι εκκλησίες και τα μοναστήρια, για τη Θεία Kοινωνία.