Κάποιος μέσα απ το τζάμι του φούρνου
μας κοιτάζει να μεγαλώνουμε
κι εμείς καθόμαστε στη μέση
του πράσινου καναπέ.
Γύρω διπλώνεται ο κόσμος,
για να συνθέτουμε ύμνους.
Στην κάθε υποκριτική απόσταση,
που κρατήσαμε από έναν άστεγο,
τα αδέσποτα μέσα μας ουρλιάζουν.
Κι η κοινωνία,
είναι μια θεία μακρυνή,
που εδώ και χρόνια,
ξέχασε την κληρονομιά της.