Ήταν κλασικό. Ο γιος του γιατρού γινόταν γιατρός, ο γιος του μηχανικού, μηχανικός κι ο γιος του δικηγόρου, δικηγόρος. Κανονικά, δηλαδή, εγώ έπρεπε να γίνω τηλεφωνήτρια. Αλλά εμείς δεν είχαμε προκαταλήψεις στην οικογένεια κι έτσι όταν έγινα φιλόλογος, της μάνας μου καρφί δεν της κάηκε. Κι εγώ τέτοια ταμπού δεν έχω. Και Πρόεδρος της Δημοκρατίας να γίνει η κόρη μου, πολύ που θα με νοιάξει. Γερή να 'ναι!...