Η παρούσα μελέτη συνιστά ένα αφιέρωμα, στη συλλογική μνήμη, σχετικά με το ιστορικο-πολιτικό γεγονός της τελευταίας δικτατορίας της 21ης Απριλίου (1967-1974) στην Ελλάδα, πρωτίστως όμως, συνιστά ένα αφιέρωμα σ΄ όλους αυτούς, από τους πολλούς, που υπήρξαν «πρωταγωνιστές» της αντίστασης κατά του παράνομου στρατοκρατικού καθεστώτος, και υπό την «ιδιότητα» των κατηγορουμένων, εσύρθηκαν, σε παράνομες «ποινικές δίκες» που έστησε το καθεστώς Ενώπιον των Εκτάκτων Στρατοδικείων που εθέσπισε σε όλη τη χώρα και καταδικάστηκαν, με βαριές ποινές ως μέλη, οδηγοί ή αρχηγοί των αντιστασιακών οργανώσεων, στο πλαίσιο των οποίων δρούσαν.

Ειδικότερα συνιστά ένα αφιέρωμα, ελαχίστης και συμβολικής απόδοσης τιμής, στο πρόσωπο συγκεκριμένων κατηγορουμένων, όλων αυτών που ζουν σήμερα αλλά και μνήμης για όσους από αυτούς «έφυγαν», οι οποίοι, δρώντας στο πλαίσιο των τριών από τις πλέον σημαντικές και αντιπροσωπευτικές αντιστασιακές οργανώσεις (που επιλέξαμε για την μελέτη αυτή), παραπέμφθηκαν όλοι, στη βάση του περιθωριακού εμφυλιακού Νόμου 509/47 (πλην των άλλων «ποινικών αδικημάτων» του κατηγορητηρίου τους), δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές από τα Έκτακτα Στρατοδικεία Αθηνών κατά την πρώτη περίοδο (1967-1969), κατά την οποία η Χούντα δείχνει το σκληρό πρόσωπό της.