Η ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ

Πώς εξηγείται το φαινόμενο ένας τραγουδιστής που δεν εμφανίστηκε επί μακρόν στα λαϊκά κέντρα, που δεν χαμογελούσε συχνά και δεν υπέκυπτε σε «πιέσεις» και «παραγγελιές» των θαμώνων να καταφέρει να γίνει θρύλος εν ζωή, στα 28 του μόλις χρόνια;

Πώς ερμηνεύεται το γεγονός ότι ο ίδιος, από το 1966 μέχρι και το βιολογικό του τέλος, δεν πραγματοποίησε ούτε μια «ζωντανή» εμφάνιση, διατηρώντας αλώβητο το μύθο του και αποκτώντας ολοένα και περισσότερους θαυμαστές, που δεν είχαν την τύχη να τον δουν να τραγουδάει από κοντά;

Και μάλιστα όταν για δώδεκα συνεχή έτη, από το 1975 έως και το 1987, δεν κυκλοφόρησε με την φωνή του ούτε ένα καινούργιο τραγούδι; Κι όμως, από τη στιγμή που επανήλθε στο προσκήνιο, οι πωλήσεις των δίσκων του, μέσα σε μια δεκαετία, χωρίς καμία υποστήριξη και προβολή από τα μέσα ενημέρωσης, δίχως βιντεοκλίπ, παρουσιάσεις, «σουξέ» και φανφάρες, άγγιξαν το ένα εκατομμύριο αντίτυπα.