Ποίημα άμεσο, μαχητικό, όπου κάθε θραύσμα αιχμαλωτίζει μια στιγμή, μια σκηνή, μια φευγαλέα σκέψη. Παραδόξως, αν και την πένα του ποιητή εμπνέουν και ωθούν συγχρόνως τα αιματηρά γεγονότα του πολέμου και οι χρόνιες αγιάτρευτες πληγές του λαού και της πατρίδας του, ωστόσο δεν είναι ο πόνος εκείνος που κυριαρχεί στο έργο του -τουλάχιστον όχι μιας μοιρολατρικής ή σκληρής γλώσσας ο πόνος- μα μια φωνή που θυμίζει τη φωνή ενός σοφού. Μια γλώσσα απλή και κατανοητή, που εντέλει δοξάζει την ομορφιά της ζωής και το δικαίωμα του καθενός να είναι άνθρωπος κι «ανθρώπινος», να ζει με ισότητα και δικαιοσύνη ανάμεσα στους άλλους και να πολεμά το παράλογο που προκαλεί στην ψυχή η σύγκρουση για χάρη των ατομικών συμφερόντων.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΙΓΟΥΡΟΥ