Τα κείμενα του τομιδίου αυτού αναδεικνύουν έναν Τολστόι πολέμιο της κρεοφαγίας και του κυνηγιού, πρωτοπόρο και θεωρητικό της χορτοφαγίας και της οικολογικής συνείδησης, επιχειρώντας να φωτίσουν αυτήν τη λίγο πολύ αγνοημένη πλευρά του Ρώσου συγγραφέα: όχι μόνο ως στοχαστή, θρησκευτικού ή κοινωνικού φιλοσόφου, αλλά και ως ηθικού κήρυκα, υπερασπιστή μιας νέας στάσης ζωής, που άξονάς της θα είναι η συμπόνια και ο σεβασμός προς κάθε ζωντανό πλάσμα, όχι από λύπηση ή οίκτο, αλλά από βαθιά ηθική δύναμη.