Χρειάζεται πια ο κόσμος μας τους σούπερ ήρωες; Εμείς τους φτιάξαμε, εμείς τους καθαιρούμε; Κι αν ναι, πώς; Με πλεόνασμα κυνικότητας ή με έλλειμμα φαντασίας; Τι πιστεύουν οι ίδιοι; Πόσο ειλικρινά ζούμε με τους εαυτούς μας και πόσο αυθεντικά νιώθουμε; Πώς μπορούμε οι άνθρωποι κάθε ηλικίας, φύλου και ταυτότητας να αντιμετωπίσουμε ή να διαχειριστούμε μια μοναξιά που δεν την έχουμε συνειδητά επιλέξει; Τρία κεφαλαιώδη ερωτήματα σε τρία κεφάλαια που βγήκαν από το ίδιο κεφάλι.

Η τρομακτική απήχηση της πρώτης συλλογής διηγημάτων του Γιώργου Οικονόμου οδήγησε αναπόδραστα και σε αυτή τη δεύτερη συλλογή κοντών ιστοριών, με την οποία ο συγγραφέας εφαρμόζει την αμερικανική τακτική ‘‘Σοκ και Δέος’’, στοχεύοντας στην οριστική κατάκτηση αυτών των ήδη τρομαγμένων αναγνωστών αλλά και στην προειδοποίηση της υπόλοιπης λογοτεχνικής κενότητας ότι κανείς δεν είναι πλέον ασφαλής...