Ο χρόνος νοούμενος ως "ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη" έρχεται και επανέρχεται στην ποίησή μου, σαν τα κορναρίσματα που συνοδεύουν τη νύφη στην εκκλησία τη μέρα του γάμου. Με φασαρία, με πάταγο, με τυμπανοκρουσίες.
Μ έφαγε η αγωνία, παραφράζοντας τον Ελύτη, όπως η αρμύρα τις καρίνες των καϊκιων.
Γράφοντας μοιάζω να γαντζώνομαι πάνω στον κορμό του δέντρου στην ξέφρενη πλημμύρα, όπως ακριβώς και σε ένα κορμί μέσα στη δίνη του πολέμου.
Μένει να δούμε, τελικά, το τραπέζι με τα ανέγγιχτα σερβίτσια για ποιο λόγο είναι στρωμένα.