Η ανεικονική πρόσληψη του Θεού της Αποκαλύψεως και της Βίβλου, η σαγήνη των νοημάτων της πρωτότυπης ελληνικής γλώσσας των ευαγγελικών αποσπασμάτων, η επιλεγμένη ποιητική απόδοση και εκφορά των όσων χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής (Επί του Όρους ομιλία, Αγάπη, Ανάσταση), η ιερή εικαστική απεικόνιση της Μεγάλης Μητέρας σε Ανατολή και Δύση, οι εκ βαθέων διδαχές δύο σύγχρονων, σε σχέση με τα ιερά κείμενα, γερόντων της Ορθοδοξίας (Σεραφείμ του Σαρώφ, Παΐσιος) αλλά και καταληκτικά, ορισμένες φευγαλέες εκλάμψεις του Φωτός της Ανατολής (Lux Orientis), συνθέτουν το μυητικό πεδίο του παρόντος έργου στα υπερφυή νάματα της Ορθοδοξίας.

Καταφύγιο ελπίδας ή κοσμοδρόμιο διαφυγής από τα εγκόσμια; Το ερώτημα μένει να απαντηθεί από τον αναγνώστη.