Oι ιστορίες από την Κολιμά είναι ένα ντοκουμέντο, μια μαρτυρία και ταυτόχρονα υψηλή λογοτεχνία. Ο πλέον ωμός ρεαλισμός, μπολιασμένος αριστοτεχνικά με το φαντασιακό της τέχνης, σε τέτοιο βαθμό που ο αναγνώστης να δυσκολεύεται να τα ξεχωρίσει. Αν θελήσουμε όμως να αναζητήσουμε την ουσία ενός τέτοιου συγκλονιστικού εγχειρήματος όπως οι ιστορίες από την Κολιμά, οφείλουμε να ακολουθήσουμε την οδό που μας δίνει ο ίδιος ο συγγραφέας όταν σημειώνει: «τα γραπτά μου αφορούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όσο αυτά που Εξυπερύ στον ουρανό ή του Μέλβιλ στη θάλασσα. Βασικά, οι ιστορίες μου συνιστούν οδηγίες για το πώς να δρα κανείς μέσα στο πλήθος. Να είναι όχι απλώς λιγάκι αριστερότερα απ τα αριστερά, μα ακόμα περισσότερο αληθινός από την αλήθεια την ίδια. Για το αίμα που είναι αληθές και ανώνυμο».