Το βιβλίο ασχολείται με σύγχρονα ζητήματα του οικογενειακού δικαίου που απασχόλησαν πρόσφατα τη νομολογία, όπως είναι η παραίτηση από το δικαίωμα διατροφής της συζύγου μετά το διαζύγιο, το δικαίωμα του άνδρα σε παρένθετη μητρότητα ή η εγκυρότητα του γάμου μιας ενδεκάχρονης ανήλικης. Τα θέματα αυτά αναφέρονται στη συμβατική ελευθερία των συζύγων για τη διαμόρφωση των αποτελεσμάτων του διαζυγίου και στους περιορισμούς της, στις προϋποθέσεις της τεχνητής αναπαραγωγής και τις βιολογικές διαφορές των φύλων ή ακόμη στους περιορισμούς στη σύναψη του γάμου από τη διαφορά φύλου και τις θρησκευτικές ανισότητες ανάμεσα στα φύλα.

Για τη θεμελίωση των απόψεων, που υποστηρίζονται, νομολογία και θεωρία ανατρέχουν στην αρχή της ισότητας των φύλων και στην αρχή της ιδιωτικής αυτονομίας. Ποιο είναι όμως το περιεχόμενο της αρχής της ισότητας των φύλων και ποιοι οι περιορισμοί της ιδιωτικής αυτονομίας στο γάμο και το διαζύγιο, ώστε να διαφυλάσσεται η έμφυλη ισότητα;

Για την εξισορρόπηση των δύο αυτών αρχών, η συγγραφέας επιχειρεί μια ανάλυση της ιδιωτικής ζωής, όπου η αυτονομία οριοθετείται μέσα από τη διασφάλιση της «διαπραγματευτικής ισορροπίας» των συζύγων αλλά και μια ταξινόμηση των διακρίσεων λόγω φύλου σε κοινωνικές ανισότητες και σε βιολογικές διαφορές, ώστε η ισότητα των φύλων να στοχεύει στην απάλειψη κυρίως των κοινωνικών ανισοτήτων και όχι των βιολογικών διαφορών.