Η μελέτη αυτή εστιάζει την έρευνά της κυρίως στα πρώτα έργα του Καμπανέλλη που ανεβάστηκαν επί σκηνής, τη γνωστή τριλογία της Έβδομης μέρας της δημιουργίας, της Αυλής των θαυμάτων και της Ηλικίας της νύχτας, γνωστή για την «ηθογραφική» της διάσταση και την προφανή της ελληνικότητα, επιδιώκοντας να εντοπίσει, σε αυτά ακριβώς τα έργα, ίχνη της ιψενικής δραματουργίας μέσω μιας διακειμενικής προσέγγισης που οδηγεί και σε μια κοινωνιολογική επαναπροσέγγισή τους.

Επιχειρεί, ακόμα, μια λεπτομερέστερη διακειμενική ανάγνωση της Χώρας Ίψεν τόσο μέσα από τους Βρυκόλακες του Ίψεν όσο και μέσα από άλλα δραματικά κείμενα ελλήνων ή ξένων συγγραφέων αλλά και μέσα από τις θεωρίες υποκριτικής που το έργο φέρνει στο προσκήνιο, ανοίγοντας ένα παράπλευρο, εξίσου ενδιαφέροντα διάλογο μαζί τους.