Τι κοινό μπορεί να έχει ο Τζορτζ Μπεστ με έναν βαρύ δρύινο μπουφέ ή ένας πίνακας ζωγραφικής με τον Παίκτη του Ντοστογιέφσκι σε δερματόδετη έκδοση; Ή ακόμα μια κούπα για καφέ από το Μπιλμπάο με ένα πράσινο μαροκάνικο πορτατίφ, ή ένα ποδήλατο χωρίς φρένα με μια παλιά διατριβή που μιλάει για τεχνήματα;

Ο Σωκράτης Παπαγεωργίου, μεσήλικας εργένης με εμμονές γύρω από καθημερινά πράγματα θα πρέπει να αλλάξει κατοικία. Είναι κάτι που δεν το έχει προγραμματίσει, αλλά συμβιβάζεται, παίρνει την απόφαση και προετοιμάζει το ξεκίνημα για μια νέα ζωή.

Το πρωινό της μετακόμισης έχει φτάσει. Όλα είναι έτοιμα.

Το φορτηγό που μεταφέρει το βιός του χάνεται... Όσο κι αν περιμένει, όσο κι αν ψάχνει, η παράδοση δε γίνεται κι αυτός είναι μόνος σε ένα άδειο διαμέρισμα.

Τις επόμενες εβδομάδες, και ενώ προσπαθεί να διαμορφώσει τις καινούργιες αναφορές της καθημερινότητάς του, ο ήρωάς μας αναπολεί ένα προς ένα ορισμένα από τα αντικείμενα που έχασε, σκεπτόμενος όμως έντονα τα πρόσωπα, τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από αυτά.

Ίσως ο ίδιος αναγνωρίζει και παράλληλα συνειδητοποιεί πως αυτό που του λείπει είναι κάποιες συμπεριφορές, στιγμές μοναδικές με ανθρώπους, η μυρωδιά της θηλυκής και αρσενικής φύσης και τα αισθήματα που μόνο αληθινές καρδιές μπορούν να προκαλέσουν.

Στο τέλος δεν είναι σίγουρο αν όντως έχασε τα πράγματα ή απλώς του δόθηκε μια έμμεση ευκαιρία για να αναθεωρήσει κομμάτια της δικιάς του αντίληψης, προσεγγίζοντας διαφορετικά την ανθρώπινη διάσταση της ζωής...