(Στο ημίφως)

Μια γυναίκα χωρίς ταυτότητα και αυτοπροσδιορισμό γίνεται σκεύος ηδονής ενός άλλου ανθρώπου και, κυρίως, του ίδιου της του εαυτού. Παραδίνεται στις ορμές της φαντασίας της και γίνεται, ήρεμα και απαλά, ενώ ένα μυστήριο απλώνεται στον χώρο, «ένα» με τη σάρκα της, δίνοντας στον εαυτό της αυτό που κάθε φορά αποζητά.

Η ίδια γυναίκα, που πριν από καιρό ήταν ολοκληρωτικά δοσμένη στον άντρα με τον οποίο τώρα απλώς ικανοποιείται, φτάνει σε αυτό το σημείο γιατί εκείνος χρησιμοποίησε την αγάπη και όλα τα αισθήματα της ψυχής και της λογικής της προς όφελος της δικής του αστάθειας και των σκαμπανεβασμάτων του, ενώ παράλληλα δεν την αποδέχτηκε ποτέ και επιδίωκε διαρκώς την αλλαγή της προσωπικότητάς της.

Όμως ποια θα είναι η κατάληξη αυτών των δύο απρόσωπων πρωταγωνιστών; Θα παραδεχτούν τα λάθη τους, ώστε να μιλήσουν τελικά με ειλικρίνεια, ή θα μείνουν στη σιωπή, μέσα στην οποία, μέσα από έντονες καταστάσεις, τους ψιθύριζε άλλοτε ηδονικές εκφράσεις;