Ο Αλκης Βρεττός ήξερε να γράφει για το σκοτάδι όπως κανείς άλλος πριν απ’ αυτόν. Το λογοτεχνικό του δημιούργημα, ο Βαλτάσαρ, ένας δολοφόνος απόκοσμος, βγαλμένος από τις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ψυχής, έδειχνε να είχε έρθει για να στοιχειώσει για πάντα τους αναγνώστες.

Όμως η έμπνευση χάθηκε. Μαζί της κι εκείνος. Πλέον, ο Βρεττός ζει ξεχασμένος, χαμένος στο ποτό και την πικρία. Μια σκιά που γράφει επί πληρωμή ιστορίες για άλλους. Μέχρι τη νύχτα που ένας κίτρινος φάκελος εμφανίζεται στην πόρτα του.

Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Μια γυναίκα νεκρή μέσα σε ένα δάσος. Σαν σκηνή από ιστορία που δεν έχει ακόμη γραφτεί.

Με ανέσυρες όταν κειτόμουν χαμένος. Σ’ το ανταποδίδω τώρα. Είμαι εδώ, να σ’ οδηγήσω πίσω στον δρόμο σου προς την Κόλαση.
Δικός σου, Βαλτάσαρ

Ο Βρεττός έχει στη διάθεσή του εννέα μήνες για να γράψει την ιστορία της ανώνυμης νεκρής όπως ο ίδιος τη φαντάζεται. Αν δεν το κάνει, αν μιλήσει σε οποιονδήποτε, η επόμενη φωτογραφία θα είναι της ανιψιάς του.

Το βιβλίο γνωρίζει σαρωτική επιτυχία. Ο Βρεττός αφήνεται να βυθιστεί στον σκοτεινό κόσμο που ο ίδιος δημιούργησε. Αδημονεί για τον επόμενο φάκελο του Βαλτάσαρ, χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Οι πραγματικές νεκρές πίσω από τις ιστορίες του είναι ξένες, ανώνυμες, καταδικασμένες στην αφάνεια. Μέχρι που πέντε χρόνια μετά, ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του τελευταίου του βιβλίου, μια γυναίκα βρίσκεται νεκρή σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο. Μια γυναίκα που δεν του ήταν άγνωστη.

Αξαφνα, οι εφιάλτες του Βρεττού ζωντανεύουν με τον χειρότερο τρόπο, παρασύροντάς τον στην παράνοια.