Ο Πλούταρχος, ως φιλόσοφος, παιδαγωγός και στοχαστής, κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία της αγωγής. Στο έργο του Περί του ακούειν, διατυπώνει με λεπτότητα και διεισδυτικότητα αρχές που αγγίζουν τον πυρήνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας: την καλλιέργεια του κριτικού νου, τη σημασία της ενεργητικής ακρόασης και τη διαμόρφωση ηθικού χαρακτήρα.

Η μελέτη αυτή επιχειρεί μια συγκριτική προσέγγιση ανάμεσα στις παιδαγωγικές αντιλήψεις του Πλουτάρχου και στις βασικές θεωρητικές αρχές της σύγχρονης παιδαγωγικής, όπως διαμορφώνονται από στοχαστές όπως ο Dewey, ο Freire, ο Rogers και άλλοι.

Μέσα από φιλοσοφική ανάλυση και παιδαγωγική ερμηνεία, ο αρχαίος λόγος του Πλουτάρχου μετατρέπεται σε σημερινό ερώτημα: Πώς μαθαίνουμε να ακούμε; Πώς καλλιεργείται η σχέση διδάσκοντος-διδασκομένου; Ποιος είναι ο ρόλος του ήθους στην εκπαίδευση;

Το βιβλίο απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς, φιλολόγους, φοιτητές παιδαγωγικών και θεωρητικών επιστημών, αλλά και σε κάθε αναγνώστη που ενδιαφέρεται για τη διαχρονική αξία της παιδείας και τη γόνιμη συνάντηση του αρχαίου ελληνικού στοχασμού με τα σύγχρονα παιδαγωγικά ρεύματα.