Κάθε φορά που διάβαζα κάποια έκκληση των πνευματικών μας ηγητόρων προς τους τσάρους της Ρωσίας, αυθόρμητα μου ερχόταν στον νου η απορία: γιατί άραγε η ομόδοξη Μεγάλη και Αγία Ρωσία όχι μόνο δεν βοηθούσε τους σκλαβωμένους Χριστιανούς να αποτινάξουν τον ζυγό των Τούρκων, αλλά τόσους αιώνες δεν καταλάμβανε ούτε την Κωνσταντινούπολη;

Το θέμα άρχισε να με απασχολεί και όλο και περισσότερο ήθελα να μάθω τι πράγματι συνέβαινε. Γιατί ενώ από τη μια έβλεπα ότι η Ρωσία με χρήματα και άφθονα υλικά αγαθά βοηθούσε, ανακούφιζε και στήριζε τα τέσσερα Πατριαρχεία της Ανατολής, Ιδρύματα, μονές και εκκλησίες σε όλη την επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οι κληρικοί μας πάντα γύριζαν από τη Μοσχοβία με άφθονα ρούβλια και φορτωμένοι με πλούσια δώρα και εκκλησιαστικά σκεύη, από την άλλη διαπίστωνα πως οι εκκλήσεις των Ελλήνων με τις ολόθερμες παρακλήσεις και ικεσίες ρίχνονταν στον κάλαθο των αχρήστων.