«... θα ήθελα να παρατηρήσω και πάλι ότι όλα αυτά τα στοιχεία πού ως τώρα παραθέσαμε, δεν συνθέτουν παρά ένα έργο που, πέρα από εξαιρετικό σύ¬νολο έμπνευσης, μεγαλόπνοης σκέψης και συναισθήματος, αποτελεί ταυτοχρόνως και υπόδειγμα επίμονης επεξεργασίας και εξέλιξης, μέσα στην πορεία του. Μια πορεία πού πέρασε με τυραννικά τραγική συνέπεια όλες τις ατραπούς της δημιουργίας, για να φτάσει στη μετά το 1972 τελική τροχιά της, στα ποιήματα των βιβλίων Εγχειρίδιον ευθανασίας, Βιολί για μονόχειρα, Ανακάλυψη, Ό τυφλός με τον λύχνο, Νυχτερινός επισκέπτης, και να συνεχίσει με το θαυμάσιο εκείνο Βιολέ¬τες για μια εποχή, πού νομίζω ότι αξίζει να θεωρηθεί ως ένα βιβλίο αντάξιο εκείνων της εποχής του καλώς εννο-ουμένου Γαλλικού ρομαντισμού...»