Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του, κατά τη διάρκεια των οποίων γράφτηκε και η Παγίδα, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει πως είναι τα πιο «συμπυκνωμένα» και τα πιο δραματικά. Στην τελευταία αυτή περίοδο, ο πόλεμος και ο θάνατος γίνονται οι ρυθμιστές τόσο της ανθρώπινης όσο και της συγγραφικής συνθήκης. Ήδη από το 1934 ο Bove είναι μέλος της αντιφασιστικής οργάνωσης CVIA, της οποίας προΐστανται γνωστοί διανοούμενοι της αριστεράς, μεταξύ των οποίων και ο φιλόσοφος Alain. Ο Χίτλερ και οι εθνικοσοσιαλιστές έχουν πλέον, χάρη στον εξουσιοδοτικό νόμο του 1933, την εξουσία στα χέρια τους η Ευρώπη κλυδωνίζεται, η ελευθερία της απειλείται.

Το 1936, άρρωστος και απογοητευμένος, θα γράψει στο Ημερολόγιό του: «...είμαι μόνος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, όπως ακριβώς τον Νοέμβριο του 1916. Με μια διαφορά όμως: τώρα είμαι σαράντα ετών. Κοιτάζω το παρελθόν, γιατί τώρα αυτό είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου. ... Πιστεύω πως το πιο τραγικό στη ζωή μας είναι αυτό το τείχος που, καθώς γερνάμε, μας κλείνει όλο και πιο πολύ. Σιγά σιγά το προσωρινό γίνεται μόνιμο...»

Ο καμβάς της λαβυρινθώδους πλοκής της Παγίδας είναι η ίδια η Ιστορία πάνω στην οποία ο Bove χτίζει ένα πολιτικό-υπαρξιακό θρίλερ, γεμάτο ανδρείκελα παγιδευμένα στα πλοκάμια του φασισμού, έρμαια μιας απέραντης και απελπιστικής μοναξιάς.