Ο Γκόγκολ δεν είναι απλώς ένας σπουδαίος συγγραφέας. Είναι εκείνος από τον οποίο ξεκίνησαν όλοι: ο Ντοστογιέφσκι, ο Κάφκα, ο Ναμπόκοφ, ο Καμύ.
Με λέξεις που μοιάζουν γελοίες και όμως κόβουν σαν ξυράφι, ο Νικολάι Γκόγκολ αποκάλυψε τη σκληρή καρδιά της κοινωνίας: τη γραφειοκρατία, τη ματαιοδοξία, την αλλοτρίωση του ανθρώπου μέσα σε μια μηχανή που δεν έχει πρόσωπο.

Στη Μύτη, ο ταπεινός Κοβαλιόφ -ένας άνθρωπος της τάξης, της ρουτίνας και του αξιώματος- ξυπνά ένα πρωί και διαπιστώνει ότι... η μύτη του έχει εξαφανιστεί. Στην αρχή παγώνει. Ύστερα την αναζητά. Και τη βρίσκει... να κυκλοφορεί στην πόλη φορώντας στολή ανώτερου αξιωματούχου, με δική της ζωή, κύρος και κοινωνική θέση.
Ξεκινούν αλλόκοτες επισκέψεις στην αστυνομία, στην εφημερίδα, στους γιατρούς. Κανείς δεν φαίνεται να σοκάρεται. Κανείς δεν τον βοηθά. Η μύτη του είναι πλέον πιο σημαντική από τον ίδιο.

Φαίνεται αστείο. Δεν είναι. Είναι τρομακτικά αληθινό.

Η Μύτη είναι μια παραβολή για την απώλεια της ταυτότητας, ένας εφιάλτης γεμάτος παράλογη λογική, μια φαρσοκωμωδία που προφητεύει τον Κάφκα και διαλύει κάθε ψευδαίσθηση αξιοπρέπειας.