της Λευκής

Έπινε τα όνειρα της μέντας
Απ’ τα λεπτά τσιγάρα.
Ψηλά,
Δυο δράμια η Σελήνη,
Ζήλεψε τον καπνό,
Τoν σκούντηξε για μια μονάχα
Ρουφηξιά. Και η κουρτίνα,
Σαν τύχη ανοιχτή,
Κι αυτή. Κι ο πίνακας,
Στο βαθυγάλανο, ίδιος
Το σπίτι που γεννιόταν.
Κι είχε για σκαλοπάτι μια
Μπαλάντα, κατακαλόκαιρο
Σε λίγες μέρες,
Ν’ ανέβει τ’ άπειρο
Απέναντι κι απάνω.
Και στο τραπέζι -σαν τ’ άλλο
Στην καλόθωρη την πόλη-,
Κάτι για να μετρά τ’ ακόμα λίγο.

Αθήνα, 16.7.25