Η Μάχη του Ατλαντικού, η μακροβιότερη και κρισιμότερη αναμέτρηση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εκτείνεται από τις 3 Σεπτεμβρίου του 1939 έως τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας, τον Μάιο του 1945. Το θέατρο επιχειρήσεων κάλυψε τεράστια γεωγραφική έκταση, από τον Αρκτικό Κύκλο μέχρι το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, με άμεσες συνδέσεις με τη Μεσόγειο και, σε μικρότερο βαθμό, με τον Ινδικό Ωκεανό. Η επιχειρησιακή ισορροπία μεταβαλλόταν διαρκώς: οι γερμανικές αγέλες υποβρυχίων, τα σκάφη επιφανείας, τα επιδρομικά και η αεροναυτική αναγνώριση αντιπαρατέθηκαν με τα συμμαχικά συστήματα νηοπομπών, τα ραντάρ, τα συστήματα ηχοεντοπισμού, τα αεροπλανοφόρα συνοδείας και τη συνεχή βελτίωση των τακτικών ανθυποβρυχιακού πολέμου.

Έως τα τέλη του 1942, η απειλή των γερμανικών μονάδων επιφανείας είχε σε μεγάλο βαθμό εξουδετερωθεί και από τα μέσα του 1943, διαφάνηκε σαφώς η συμμαχική υπεροχή έναντι των υποβρυχίων, χωρίς, ωστόσο, οι απώλειες εμπορικών πλοίων να εκλείψουν. Ο έλεγχος του Ατλαντικού επέτρεψε τη διατήρηση των θαλάσσιων γραμμών επικοινωνίας, την υποστήριξη των επιχειρήσεων στη Βόρειο Αφρική και την Ευρώπη, τον ανεφοδιασμό της Σοβιετικής Ένωσης και, τελικώς, τη συγκέντρωση δυνάμεων για τις αποβατικές επιχειρήσεις στην Ιταλία και τη Νορμανδία.