«... μετά από ενάμιση μήνα αχαλίνωτης ηδονής, μέρα και νύχτα, έφτασε να νιώθει το κορμί της ως ένα ηδύτατο περίβλημα, συνεχώς διαθέσιμο για περισσότερη απόλαυση κι αυτή η βεβαιότητα τη χαλάρωσε κι ας διεγειρόταν πλέον, ακόμα και όταν ξάπλωνε γυμνή κι ερχόταν σε επαφή με μαλακά φρεσκοσιδερωμένα σεντόνια ή όταν το δέρμα της έβρισκε στη λεία επιφάνεια μιας καλογυαλισμένης ξύλινης πολυθρόνας, ακόμα και τότε...»

Ανεξήγητα, η πενηντάρα Μαρία ξανανιώνει! Βιολογικό ή «πίστης» θαύμα; Έτσι ή αλλιώς, αλαφιασμένα ακολουθεί το δρόμο του κορμιού της, διαρρηγνύοντας κάθε δεσμό με τον παλιό της εαυτό, την οικογένεια, την κοινωνία.