Η Βιρτζίνια Γουλφ συνέλαβε και έγραψε το μικρό αριστούργημά της, την Κυρία Νταλογουέι, από το 1922 ως το 1924, έχοντας πρώτα διαβάσει τον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις και μετά την επιστροφή της από το καταπράσινο Ρίτσμοντ στην πλατεία Τάβιστοκ, στο Μπλούμσμπερι. Όπως ο Οδυσσέας, έτσι και το μυθιστόρημα της Γουλφ διαδραματίζεται σε μία μέρα, αλλά ισοδυναμεί με βύθισμα στην καρδιά των πραγμάτων. Χιλιάδων πραγμάτων. Η κυρία Νταλογουέι κυριολεκτικά κατακλύζεται από συνειδήσεις, αναμνήσεις, ονόματα, φαντάσματα, ανθρώπους όλων των τάξεων, γεύματα και γάμους, ζωντανούς και νεκρούς, στρατιώτες, γιατρούς, εντυπώσεις λογικές και άλογες κι όλα αυτά μέσα στη φασαρία, στα καταστήματα, στους δρόμους, στα πάρκα και στα χιλιάδες πράγματα του Λονδίνου - ανάμεσα σε φορέματα, γάντια, καπέλα, αδιάβροχα, ομπρέλες, σουγιάδες, ανθρώπινα σώματα, αεροπλάνα, αυτοκίνητα, φορτηγά. Ένα κείμενο πυκνό, διεισδυτικό, εμπνευσμένο, μια σκιαγράφηση της ανθρώπινης συνείδησης, ένα μυθιστόρημα που απευθύνεται στον ποιητή που κρύβει μέσα του ο κάθε αναγνώστης.

Όπως σημειώνει ο συγγραφέας του βιβλίου Οι ώρες, Michael Cunningham: «Η κυρία Νταλογουέι έχει μερικές από τις πιο όμορφες, τις πιο σύνθετες, τις πιο διεισδυτικές, τις πιο ιδιόρρυθμες προτάσεις που γράφτηκαν ποτέ αυτός και μόνο ο λόγος είναι αρκετός για να διαβάσει κανείς το βιβλίο. Πρόκειται για ένα από τα πιο συγκινητικά, τα πιο επαναστατικά έργα τέχνης του 20ού αιώνα».