Η συλλογή είναι ένας ενιαίος κύκλος ποιημάτων όπου η πέτρα γίνεται σύμβολο μνήμης, φθοράς και αντοχής.

Η κροκάλη μεταπλάθεται σε υπαρξιακό πρόσωπο δοκιμάζεται από το φως και το νερό, από την ανθρώπινη αφή και τη βία, και μέσα από τις χαραγές της αναδύεται μια σιωπηλή, επίμονη ιστορία.

Τα ποιήματα κινούνται ανάμεσα στο κοσμικό και το προσωπικό, φωτίζοντας ό,τι επιμένει και μεταμορφώνεται μες στον χρόνο.