Η χρονικότητα του Θ. Τριαρίδη «αγκαλιάζει» παρελθόν, παρόν, μέλλον σε μια ατελείωτη λούπα. Όπως η χωρικότητά του έφτασε προοδευτικά να ξεφεύγει από τα στενά όρια του θεάτρου και να ταυτίζεται με το «παντού», με το «όπου υπάρχουν άνθρωποι», έτσι κι ο χρόνος με αυτό το έργο άγγιξε το «πάντα». Είναι ένα έργο καταδικασμένο να παίζεται «για όσο υπάρχουν άνθρωποι». Η θεατρική κοινότητα της μιάμισης ώρας για την οποία έκανε λόγο στο Football πλέον μπορεί να είναι μια κοινότητα ωρών, ημερών, μηνών. Και μια κοινότητα στην οποία ο καθένας -ακόμη και ο ηθοποιός- είναι ο εαυτός του, στην οποία όλοι ενθαρρύνονται να μιλήσουν, να δράσουν και να αντιδράσουν και στην οποία ζει κανείς για μέρες, μήνες, χρόνια δεν είναι πια μια θεατρική κοινότητα. Είναι ο κόσμος.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΦΛΩΡΟΥ

Στο τριαρίδειο σύμπαν της Κουκούλας η επανάληψη είναι μια επιστροφή στην απάνθρωπη κατάσταση κάθε πολίτη ενός κράτους που «δεν πρέπει να ανησυχεί», καθώς όλοι πια είναι «κατάλληλοι για όλα». Για να λειτουργήσει, όμως, προϋποθέτει τη συμμετοχή του κοινού, ένα είδος μοντέρνας «τραγικής ειρωνείας»: για τον αναγνώστη ή τον θεατή είναι που η επανάληψη αυτή δεν συνεπάγεται καμιά ουσιαστική ελπίδα• αποτελεί κατά βάση μια εμφατική δήλωση της παραίτησης ή συναίνεσης μιας κοινωνίας που δεν κινητοποιείται ενάντια σε οτιδήποτε τερατώδες της επιβάλλεται.
ΡΟΖΑΛΙ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Οι ήρωες δεν είναι απλώς πιόνια μιας εξουσίας, αλλά φορείς μιας «εθελούσιας υπακοής». Όπως η Ελένη στις Τρωάδες ήταν το πρόσχημα για έναν ολέθριο πόλεμο, έτσι και η κουκούλα στο έργο γίνεται το σύμβολο μιας κατασκευασμένης αλήθειας που οδηγεί στην απώλεια της ανθρωπιάς. Η ομορφιά και η φρίκη μπορούν να συνυπάρχουν, δημιουργώντας μια αισθητική που προκαλεί το «έλεος και τον φόβο». που σοκάρει με την κανονικότητά της. Η παράσταση δεν κουνάει το δάχτυλο ούτε έχει ηθικό δίδαγμα. Είναι μια πολιτική πράξη αντίστασης στη λήθη. Ο θεατής αποχωρεί έχοντας βιώσει μια σύγχρονη «ύβρη», αναγκασμένος να αναμετρηθεί με το δικό του μερίδιο ευθύνης στην κοινωνική αποσύνθεση.
ΑΘΗΝΑ ΠΑΠΠΑ