Πλησιάστε, η ομορφιά υπάρχει στη μακρινή κοιλάδα. Εκεί που ανασαίνουν τρεις μάσκες, ένας κόκκινος αρλεκίνος, μια γυναίκα από χαρτόνι. Όλοι με ένα σημάδι στον κρόταφο. Κάθε ελπίδα θα ήταν παράλογη, μόνο η επιστροφή στο λευκό δάσος έχει σημασία. Η ιστορία αλλάζει μαζί με πυροβολισμούς και πουλιά που φεύγουν τρομαγμένα. Όλοι οι δαίμονες μαζεύτηκαν γύρω. Οι άνθρωποι τα έχουν χαμένα. Τα παράθυρα έχουν πάλι υγρασία. Πέφτω στο κρεβάτι - βουλιάζω μαζί με τα μικροπράγματα της νέας μέρας που όλο έρχεται. Δυο νεκρά ψάρια στο πιάτο, όλη η υπόθεση μια απάτη. Το παρκέ γλιστράει επικίνδυνα. Το σπίτι έγινε πανσιόν, όσο για τον θλιμμένο ταύρο τα γνωρίζει όλα καθώς ρίζες δέντρων γερνούν πάνω στο δέρμα του. Δεν υπάρχει αμφιβολία, το έγκλημα ευφυές σαν πέταγμα πουλιού. Η ομολογία δεν έγινε ποτέ. Το κοράκι πετάει χαμηλά. Τι ακριβώς δίνει νόημα στη χώρα. Η δίψα γίνεται τρέλα, έτσι ξεκινά η αντίσταση. Οι λαοί θέλουν να ζήσουν. Ο χρόνος περνάει, δεν περισσεύει άλλο αίμα. Η αλήθεια χωρίς αστεία είναι ότι γινόμαστε ερείπια, ανάξιοι γι’ αυτούς που αιμορραγούν.