Η ομαλή ανάπτυξη αυτών των λειτουργιών συμβάλλει ανάλογα στην κοινωνικοποίηση του παιδιού, σημαντικοί φορείς της οποίας είναι η οικογένεια και το σχολείο, με βασικούς εκπροσώπους τη μάνα και το δάσκαλο αντίστοιχα. Στη μάνα, οι πρώτες επιστημονικές έρευνες προσδίδουν «μυστηριώδεις» κοινωνικοποιητικές ιδιότητες και τη θεωρούν αναντικατάστατη για το παιδί. Η έλλειψη της μάνας από το παιδί, το οδηγεί στην παραμάνα ή το ίδρυμα, με αποτέλεσμα αυτό να προσβάλλεται από «κατάθλιψη» ή «ιδρυματισμό», σύνδρομα που αναστέλλουν την ψυχοσωματική και κοινωνική ανάπτυξη του.

Οι νεότερες έρευνες υποστηρίζουν ότι, παράλληλα με την μάνα, το παιδί κοινωνικοποιείται καλύτερα και με άλλα πρόσωπα επαφής, αρκεί αυτά να διακρίνονται για την ποιότητα και την καταλληλότητά τους. Η κατάθλιψη και ο ιδρυματισμός αποδίδονται όχι αποκλειστικά στη μητρική έλλειψη, αλλά κυρίως στην αισθητηριακή, τη συναισθηματική και την κοινωνικο-οικονομική αποστέρηση. Όταν η παραμάνα και το ίδρυμα πληρούν τους όρους που εξασφαλίζουν τις παραπάνω προϋποθέσεις, τότε το παιδί όχι μόνο δεν διατρέχει κάποιο κίνδυνο, αλλά κοινωνικοποιείται καλύτερα.

Στο σχολείο, η κοινωνικοποίηση του παιδιού προσλαμβάνει νέα ψυχοσωματικά στοιχεία και πνευματικές ιδιότητες. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η «κατάκτηση» αυτών των στοιχείων, επιστημονικά ερμηνεύεται σε μια διπολική διάσταση: Από την μια υποστηρίζεται ότι η κοινωνικοποίηση του παιδιού γίνεται «αναπαραγωγικά», ενώ από την άλλη, ότι αυτή συγκροτείται «διαλεκτικά» και έτσι αναπτύσσεται η πρόοδος και ο πολιτισμός.

Το σύγγραμμα αυτό απευθύνεται στους φοιτητές και τις φοιτήτριες, στους γονείς και τους δασκάλους, και κυρίως στον καθένα που ενδιαφέρεται για τον εαυτό του και το παιδί.