Όσοι από εσάς διάβασαν το πρώτο μέρος γνωρίζουν πλέον, και μάλιστα πολύ καλά, ότι μια κότα, η Κίκο, κατάφερε να μάθει να πετάει! Όχι χωρίς κόπο! Όχι χωρίς δυσκολίες! Όχι χωρίς βάσανα! Με πίστη... Με υπομονή... Με επιμονή... Με τη βοήθεια των φίλων της κατάφερε αυτό που καμιά άλλη κότα δεν είχε καταφέρει μέχρι τότε! Η Κίκο, αφού αποχαιρέτησε τους φίλους της, τον Βρασίδα, το περιστέρι που την έμαθε να πετάει, τη γιαγιά της την κυρά Καλή, που έλεγε πάντα τόσο όμορφες ιστορίες, και την Περσεφόνη, τη μητέρα της, ξεκίνησε για να ένα μεγάλο ταξίδι! Πέταξε προς τη μεριά του ήλιου για αρκετή ώρα, χωρίς να κουραστεί και χωρίς να συναντήσει κανένα άλλο πουλί. Αυτό τόνωσε το θάρρος της και την έκανε να νιώθει για πρώτη φορά τόσο χαρούμενη.

«Πετάω! Πετάω! Επιτέλους, πετάω!» σκεφτότανε χαρούμενη κι ευτυχισμένη όσο ποτέ. Όσο ποτέ καμιά άλλη κότα μέχρι εκείνη τη στιγμή!

Η Κίκο είναι μια από τις πιο γνωστές και αγαπητές κότες της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας, αφού έγινε διάσημη με το πρώτο της βιβλίο Κίκο, η κότα που έμαθε να πετάει.