Το πρώτο αυτό ερωτικό κείμενο του Μπατάιγ, όπου ο αφηγητής παραθέτει τα ερωτικά επεισόδια της ιστορίας που έζησε νέος με τη νεαρή Σιμόν, φέρει τη σφραγίδα της συνάντησης του συγγραφέα με το έργο του Σαντ, αλλά και κάποιων παιδικών ενθυμήσεων, την εμμονή στην εικόνα ενός πατέρα τυφλού, συφιλιδικού, και την ανάμνηση του τραγικού θανάτου του ταυρομάχου Μανουέλ Γκρανέρο στις 7 Μαίου του 1922 στις αρένες της Μαδρίτης (σκηνή που ο Μπατάιγ θα μεταφέρει εδώ στις αρένες της Σεβίλλης): ο συγγραφέας υπήρξε μάρτυς της σκηνής: το κέρατο του ταύρου διαπέρασε το μάτι και το κρανίο του ταυρομάχου.