Ενώ μιλά σε επιμνημόσυνη τελετή προς τιμήν του πατέρα της το 2006, η Σίρι Χούστβεντ εκδηλώνει μια έντονη κρίση σπασμών, τρέμει βίαια από τον λαιμό και κάτω, λες και έχει πάθει ηλεκτροπληξία. Τραντάζεται ολόκληρη, κι ωστόσο καταφέρνει, έστω εξουθενωμένη, να ολοκληρώσει την ομιλία της. Και τότε το τρέμουλο σταματά. Οι κρίσεις αυτές ωστόσο επαναλαμβάνονται, ξανά και ξανά.

Ως άνθρωπος που παιδιόθεν βασανιζόταν από ημικρανίες και αναζητούσε βοήθεια από νευρολόγους, ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές χωρίς κανείς να μπορεί να εξηγήσει την αιτία της ασθένειάς της, αποφασίζει να ερευνήσει το μυστήριο που λέγεται «η γυναίκα που τρέμει», ώστε ακόμα και εάν δεν καταφέρει να θεραπεύσει τον εαυτό της, τουλάχιστον να τον καταλάβει. Αποζητά απαντήσεις σε μια επιστημονική ομάδα που ασχολείται με ένα νέο πεδίο, τη νευροψυχανάλυση. Εργάζεται εθελοντικά ως καθηγήτρια δημιουργικής γραφής για ασθενείς στην ψυχιατρική κλινική Πέιν Ουίτνι στη Νέα Υόρκη. Μελετά μανιωδώς και ανακαλύπτει στην ιστορία της Ιατρικής διαφωτιστικές σχετικές περιπτώσεις. Και όλα αυτά την οδηγούν στο να επιχειρήσει να απαντήσει σε θεμελιώδη ερωτήματα: Ποια είναι η σχέση μεταξύ των αισθημάτων, των σκέψεων και της συνείδησής μας με το σώμα; Τι είναι η υστερία; Τι θυμόμαστε και τι έχουμε ξεχάσει; Τι ακριβώς είναι ο εαυτός και πώς συγκροτείται;