Ποτέ δεν κατάφερα να την κοιτάξω αδιάφορα. Από την ημέρα που τη φίλησα, ο πόθος κατάπιε τα πάντα· τις διαφορές μας, τη θρησκεία που μας χώριζε -εκείμη μουσουλμάνα, εγώ ινδουιστής-, τις οικογένειες που εναντιώνονταν στην ένωσή μας. Την παντρεύτηκα τον Ιούλιο του 1982. Ήμαστε αδέκαροι, αλλά τρελά ερωτευμένοι και γεμάτοι όνειρα. Μια αναπάντεχη κληρονομιά μας χάρισε «τη φωλιά του πόθου» στους πρόποδες των Ιμαλαϊων. Αυτό το κτίσμα υποτίθεται ότι θα επισφράγιζε τη σχέση μας, οι οιωνοί, όμως, ήταν πια κακοί...