Ο Παπαδιαμάντης συχνά στα διηγήματά του αποτυπώνει το κάθε λογής κακό στο βίο των ανθρώπων, στα έργα τους, στην κοινωνία όπου ζούμε. Η παθολογία του κακού είναι μελέτη της απουσίας των αρετών. Δηλαδή , αφού το κακό αφ΄εαυτού δεν υπάρχει παρά μόνον ως άρνηση του αγαθού, όπως το σκοτάδι δεν υπάρχει αλλά είναι έλλειψη φωτός, όταν μιλάμε για πάθη πρέπει να γνωρίζουμε ποια αρετή απουσιάζει. Το πάθος της φόνισσας είναι πως δεν κατάφερε να νιώσει την τρυφερότητα ποτέ της, έτσι όπως δεν αγάπησαν τα μάτια της ένα μωράκι στην κούνια του.