Η παρούσα μονογραφία αποτελεί μια εμβριθή συμβολή στο Δημόσιο Δίκαιο, αναδεικνύοντας την αδιάρρηκτη λειτουργική ενότητα μεταξύ Συνταγματικής τάξης και Φορολογικής πράξης. Με αφετηρία το άρθρο 26 του Συντάγματος, το έργο αναλύει πώς η θεμελιώδης αρχή της διάκρισης των λειτουργιών αποτελεί το αναγκαίο ανάχωμα στην κρατική παρέμβαση. Υιοθετώντας την αυστηρή καρτεσιανή μέθοδο, ο συγγραφέας ανασυνθέτει τις σύνθετες σχέσεις μεταξύ του Φορολογικού Νομοθέτη, της Φορολογικής Διοίκησης και του Διοικητικού Δικαστή, όταν αυτός κρίνει φορολογικές υποθέσεις. Μέσα από το πρίσμα της τυπικής νομιμότητας του φόρου, εξετάζονται κρίσιμα ζητήματα όπως:

-Ο «λειτουργικός διχασμός» των κρατικών οργάνων και οι αμοιβαίες «ανασχετικές εξισορροπήσεις» (checks and balances).
-Τα όρια της νομοθετικής εξουσιοδότησης και η παρέμβαση του νομοθέτη σε εκκρεμείς δίκες.
-Ο δικαστικός έλεγχος ως εγγυητής των δικαιωμάτων του φορολογουμένου.

Το βιβλίο υπερβαίνει τη θεωρητική ανάλυση, προσφέροντας στον αναγνώστη έναν πολύτιμο οδηγό σύγχρονης νομολογίας. Αποτελεί απαραίτητο εργαλείο για τον μάχιμο δικηγόρο που αναζητά ισχυρά συνταγματικά επιχειρήματα, τον δικαστικό λειτουργό που καλείται να διαφυλάξει το Κράτος Δικαίου, αλλά και τον ακαδημαϊκό ερευνητή που επιζητεί δογματική πληρότητα. Μια μελέτη που υπενθυμίζει ότι η αποτελεσματικότητα της εισπρακτικής πολιτικής δεν μπορεί να λειτουργεί εις βάρος της θεσμικής ακεραιότητας και των συνταγματικών επιταγών.