Μετά το 2010 η κοινωνία πολιτών κινήθηκε προς τα εμπρός με αντιφατικό τρόπο. Αφενός αποτέλεσε τον χώρο στον οποίο οι πολίτες, έχοντας απομακρυνθεί από την παραδοσιακή πολιτική συμμετοχή μέσω των κομμάτων, ασκούσαν τα δικαιώματά τους και πρόβαλλαν αξιώσεις έναντι του κράτους με μεγαλύτερη από ό, τι στο παρελθόν ένταση και συχνότητα. Αυτό προφανώς είναι προς όφελος της δημοκρατίας, δεδομένου ότι η τελευταία είναι το κατεξοχήν συμμετοχικό πολίτευμα. Αφετέρου, όμως, η κοινωνία πολιτών αποτέλεσε επίσης τον χώρο ανάδυσης και προβολής ομάδων και κινημάτων που δεν επιδιώκουν απλώς την αντιπαράθεση με τους θεσμούς του δημοκρατικού πολιτεύματος, αλλά την κατάλυση ή την ανατροπή του. Συνοπτικά, η κρίση επέδρασε ως καταλύτης της ενδυνάμωσης της κοινωνίας πολιτών, η οποία ξεδιπλώθηκε προς δημοκρατικές και αντιδημοκρατικές κατευθύνσεις.