Αλλιώτικος πια μου φαίνεται ο κόσμος Σαν μια παλιά και μακρινή λαχτάρα Ρευστή και άπιαστη Αφημένη απαλά εις το πυρ το εσώτερον Όσο κι αν δεν πιστεύεις σ΄ αυτά τα πράγματα Εμένα με αναδομεί η φωτιά κι ο αέρας Και με επιστρέφει στην αθανασία μου Ή έστω στην ελάχιστη ιδέα ότι θα υπάρχω πάντα Ανεμίζοντας Μες στη χαίτη ενός χρυσού αλόγου για παράδειγμα Γι΄ αυτό δεν πενθώ πια. Γιορτάζω, μόνο γιορτάζω Τη ζωή που χάνεται. Τη ζωή που ήρθε.