Όταν η γοητεία του προφορικού λόγου τρυπώνει σ’ ένα κείμενο που κάθε άλλο παρά εύπεπτο μπορεί να θεωρηθεί, τότε μπορεί να κάνει θαύματα.

Η Ειρήνη θα μπορούσε να είναι απλώς ένα όνομα. Ένα πρόσωπο. Ένα τραγούδι, ένας τίτλος ταινίας, ένας τυφώνας ή μια ζωγραφιά. Η Ειρήνη, όμως, αυτού του βιβλίου είναι κάτι πολύ περισσότερο.

Όταν ο κατακλυσμός χτυπήσει την πόρτα σου, όταν οι δείκτες του ρολογιού μοιάζουν να έχουν σταματήσει, όταν οι μέρες κυλούν αργά και βασανιστικά και ο χρόνος δεν τρέχει πια σαν νερό, τότε νιώθεις πως το ουράνιο τόξο δεν θα φανεί ποτέ ξανά στον δικό σου ουρανό.

Κι όμως, τότε εμφανίζονται άνθρωποι από το πουθενά. Aνθρωποι που θα περπατήσουν μαζί σου μέσα στο τούνελ, μέχρι να ξαναβγείτε στο φως. Aνθρωποι που θα σε κρατήσουν όρθιο, θα σε στηρίξουν, θα σου θυμίσουν πως η ελπίδα δεν χάνεται ποτέ.

Η Aζι, ο Ισίδωρος, η Γιούλα, η Βάσω, η Ελένη, η Αθηνά, η Κλειώ, η Κατερίνα...

Γιατί, τελικά, ίσως να είναι αλήθεια πως «ό,τι συμβαίνει στη ζωή, για κάποιον λόγο γίνεται.»