Η Φύση γεννά κι αναθρέφει γενιές και γενιές ανθρώπων, τους φιλοξενεί στο σώμα της, τους δίνει ζωή με τους καρπούς της. Η Ιστορία, σαν να εχθρεύεται τη Φύση, τους φέρνει τον πλούτο ή την ένδεια, τους μεταφέρει από τον έναν τόπο στον άλλο, δίνει την αρχή και το τέλος των πολέμων τους, την ελπίδα ή την αβεβαιότητα της ειρήνης τους. Τους παίρνει νέους και τους γερνά, τους παίρνει ονειροπόλους και τους προσγειώνει στη στασιμότητα μιας άγριας πραγματικότητας. Στο τέλος όμως, ο ήλιος πάντα ανατέλλει. Και το φως του φτάνει παντού, από το ψηλότερο βάθρο έως το ετοιμόρροπο αγροτόσπιτο, ίσως σε μια μικρή αυλή, όπου υπάρχει πάντα ένα παιδί, που σε κάθε του παιχνίδι, χωρίς να το ξέρει, πλάθει απ' την αρχή τον κόσμο.