Το νόημα υπερβαίνει τη λέξη. Ασφυκτιά μέσα της, σαν να ζητά περισσότερο χώρο, από αυτόν που του παραχωρεί η γλώσσα. Η λέξη το περιγράφει, μα δεν το εξαντλεί• το οριοθετεί, μα δεν το χωρά. Σ’ αυτή την ένταση -ανάμεσα σε αυτό που λέγεται και σε αυτό που διαφεύγει- γεννιέται η ανάγνωση. Εκεί ο αναγνώστης δεν ακολουθεί• πλανιέται. Δεν καταναλώνει νόημα• το αναπνέει.