Σε τούτη την εξαιρετική συλλογή δοκιμίων, ο Henri Poincare ερευνά τα χαρακτηριστικά των μαθηματικών (την ενόραση και τη λογική στα μαθηματικά, τη μέτρηση του χρόνου, την έννοια του χώρου και τις διαστάσεις του) και των φυσικών επιστημών (τη σχέση μεταξύ ανάλυσης και φυσικής, την αστρονομία, την ιστορία και το μέλλον της μαθηματικής φυσικής).

Για τον Henri Poincare, ο σκοπός της επιστήμης δεν είναι η δράση. Η επιστήμη είναι χρήσιμη επειδή είναι αληθινή, αλλά δεν είναι αληθινή επειδή πρόκειται να είναι χρήσιμη. Δεν υπάρχει άλλος σκοπός από αυτή την ίδια, την ανιδιοτελή γνώση, την επιστήμη για την επιστήμη: «Ό,τι ονομάζουμε αντικειμενική πραγματικότητα αποτελεί σε τελευταία ανάλυση αυτό που είναι κοινό για όλα τα σκεπτόμενα όντα, και θα μπορούσε να είναι κοινό για όλους. Αυτό το κοινό στοιχείο δεν μπορεί να είναι παρά η αρμονία που εκφράζεται από τους μαθηματικούς νόμους».

Ο Henri Poincare (1854-1912) είναι μια από τις επιβλητικότερες μορφές της επιστήμης, με σημαντική συμβολή σχεδόν στο σύνολο των μαθηματικών και της φυσικής.