Το καινούργιο μου θεατρικό, ξεκίνησε από την ιδέα να γράψω κάτι που να έχει επιθεωρησιακή μορφή (μονολόγους, νούμερα, τραγούδια, χορό, μουσική) αλλά και υπόθεση με πλοκή και χαρακτήρες εύθραυστους, όπως αυτοί στο «Λεωφορείο ο πόθος» και «Γυάλινος κόσμος» του Τένεσι Ουίλιαμς (έργα που δίδαξα στα Σεμινάρια Θεατρικής Παιδείας στο μαγαζάκι της τ3χνης Ιανουάριος-Απρίλιος 2026). Στην πορεία ανακάλυψα ότι οι χαρακτήρες μου, μέσα στο πλαίσιο που τους τοποθέτησα -υπερβάλλοντας με δική μου παρότρυνση- «ξεπέρασαν» τον ποιητικό ρεαλισμό του Τένεσι Ουίλιαμς και όντας σε ψυχολογική κατάρρευση, μέσα από ακραία συναισθήματα, υστερίες, συγκρούσεις και γελοίες εντάσεις οδηγήθηκαν σε ένα εκτός ορίων μελόδραμα. Έτσι μπορώ να πω πως -θέλοντας να εκφράσω μια συναισθηματικά φορτισμένη εκδοχή της πραγματικότητας στην σύγχρονη Ελλάδα της μυθοπλασίας και της ασυναρτησίας- έγραψα κατά την γνώμη μου ένα επιθεωρησιακό μελόδραμα.