Αγαπάμε τον άλλον με τέτοια ορμή που χανόμαστε μέσα του.
Ένας άντρας, ο Ομάρ, γράφει γράμματα στην ιδανική αγαπημένη του, τη μελλοντική του σύζυγο, την οποία δεν έχει γνωρίσει ακόμη. Δεν ξέρει πότε και πού θα εμφανιστεί στη ζωή του, δεν ξέρει πώς μοιάζει και αν έχει γεννηθεί. Σαν σχοινοβάτης, μετεωρίζεται στο κενό μεθυσμένος από την έκσταση της αβύσσου -τον έρωτα, την εμμονή- αγνοεί πόσο απέχουν τα πόδια του από το έδαφος. Μέσα από τα γράμματα που της γράφει θα βρει σταδιακά τον τρόπο να επανασυνδεθεί με την ίδια του την ύπαρξη, καθώς η εικόνα που προβάλλουμε στον αγαπημένο μας τελικά επιστρέφει σ’ εμάς με την ίδια τρυφερότητα, το ίδιο πάθος, ρίχνοντας φως στον ίδιο τον εραστή και αποκαλύπτοντας δύο μισά που ήδη υπήρχαν μέσα σε ένα.

Αυτά τα οδυνηρά ειλικρινή ερωτικά γράμματα μας κάνουν να αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που ψάχνει στ’ αλήθεια ο αποστολέας τους, και καθώς σιγά σιγά βυθιζόμαστε στη γραφή της Karabash, αθόρυβα, υπόκωφα, αρχίζουμε να μεταμορφωνόμαστε στον Ομάρ.