Mε αφορμή την υπόθεση Σοκάλ, ο Jacques Bouveresse επιχειρεί, μ’ έναν τρόπο που να αποφεύγει τη γενίκευση και τη βιαστική θεωρητικοποίηση, να αντικειμενικοποιήσει τις επιδράσεις της εφαρμογής και της διάχυσης της «μεταμοντέρνας» σκέψης, καθώς και τις βασικές διανοητικές αλχημείες που συντελούν στην επιτυχία των «μεταμοντέρνων» στους κόλπους της λογοτεχνίας. Μέσα από την κριτική που ασκεί στη «μεταμοντέρνα» σκέψη στην παρούσα εργασία του, ο Jacques Bouveresse μας δίνει μια σαφή εικόνα για το πώς θα έπρεπε να είναι η φιλοσοφία (δηλαδή κάτι σαν την «τέχνη να μεταχειριζόμαστε σωστά αυτό που δεν γνωρίζουμε»), καθώς και μια διάγνωση της βασικής ασθένειας της λογοτεχνικής και φιλοσοφικής σύγχρονης κουλτούρας.